กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 157
ซูมู่เดินออกจากห้อง ทิ้งหญิงสาวไว้ภายในห้องเพียงลำพัง เขาเดินทอดน่องไปทั่วปราสาทอย่างไร้จุดหมาย ทว่าจิตสัมผัสกลับจดจ่ออยู่กับวิญญาณของตนเอง
แสงสีเขียวอมฟ้าที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของบรมสวรรค์ฉางเซิงยังคงแผ่ขยายอยู่บนวิญญาณของเขา อสูรทะเลอมตะหลายตัวที่พบก่อนหน้านี้ ไม่อาจขัดขวางแสงสีเขียวนั้นได้แม้แต่น้อย
ความรู้สึกเช่นนั้นเปรียบเสมือนผู้ใหญ่คนหนึ่งกำลังเดินอยู่บนถนน หากคุณต้องการขัดขวางเส้นทางของเขา แล้วส่งมดไม่กี่ตัวไปขวางทางที่อีกฝ่ายต้องเดินผ่าน ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ...อีกฝ่ายยังคงก้าวเดินต่อไปโดยไม่หยุดฝีเท้า กระทั่งไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่ามีมดอยู่ตรงนั้น เพียงเหยียบมดจนตายแล้วเดินหน้าต่อไปเท่านั้น