กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 159
เสียงคำรามของผางหยางทำให้ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน ความจริงอันน่าสลดใจปรากฏอยู่ตรงหน้า นอกจากจนปัญญาแล้ว พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดอีก
หยางตงชิงกัดฟันแน่น เส้นเลือดบนใบหน้าปูดโปนขึ้นมาอีกครั้ง เขาเกลียดชังความไร้พลังของตนเองอย่างยิ่ง ครั้งก่อนที่รู้สึกเช่นนี้คือตอนอยู่ในฝันร้ายของถิงถิง เขาไม่คิดเลยว่าเพิ่งผ่านไปไม่นาน จะต้องเผชิญกับความรู้สึกนี้อีกครั้ง
ฝันร้าย! ฝันร้าย! ฝันร้ายบัดซบพวกนี้!!
เขาเกลียดที่นี่ ไม่ใช่เพียงเพราะชีวิตของตนเองแขวนอยู่บนเส้นด้ายเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะต้องเห็นความสิ้นหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต้องดิ้นรนต่อสู้และจมดิ่งลงสู่ความสิ้นหวังครั้งแล้วครั้งเล่า