กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 156
บรรยากาศภายในห้องพลันเงียบสงัดลงอย่างประหลาด เงียบเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตกกระทบพื้น
สายตาหลากหลายอารมณ์จับจ้องไปยังซูมู่ ทั้งตกตะลึง หวาดระแวง ยินดีปรีดา และหวาดกลัว...
ความหวาดกลัวย่อมมาจากชายมีแผลเป็นบนใบหน้า ขณะนี้เขาเพิ่งก้มตัวลง เตรียมจะเก็บปืนขึ้นมา แต่เมื่อได้ยินคำพูดของผางหยางอย่างกะทันหัน ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดอย่างที่สุด ถึงขั้นร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย ราวกับถูกแช่แข็งไปทั้งตัว จะเก็บปืนก็ไม่กล้า ไม่เก็บก็ไม่กล้าเช่นกัน
"คุณซูเป็นผู้เหนือสามัญระดับทองอย่างนั้นหรือ?" ราชาหูเจี๋ยเอ่ยขึ้นกะทันหัน ทำลายความเงียบภายในห้อง
ซูมู่ยกแก้วเหล้ามะพร้าวขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนเผยอริมฝีปากกล่าว "ไม่ใช่"