กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44
ภายในความมืดมิด
ซูมู่หลับตาทั้งสองข้างสนิท มือของเขาถูกมือขนาดใหญ่ที่ประกอบขึ้นจากเงามืดจับจูงอยู่ มือนั้นเรียวยาว เย็นเยียบ และแข็งกระด้าง
นั่นไม่ใช่มือของมนุษย์เลยแม้แต่น้อย ดูคล้ายมือที่กำลังจับซากศพของสัตว์ประหลาดบางชนิดเสียมากกว่า
เนื่องจากหลับตาอยู่ ซูมู่จึงไม่อาจรู้ได้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหน แม้พลังจิตของเขาจะแข็งแกร่ง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นใช้แทนดวงตาได้
เขาเหมือนคนตาบอดคนหนึ่ง ถูกเงาดำจูงมือเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า
ที่นี่ดูเหมือนเวลาจะไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง เขาไม่อาจรับรู้ถึงการไหลผ่านของเวลาได้เลย รู้สึกเหมือนเดินมาเป็นเวลานานมากแล้ว แต่ก็คล้ายกับเพิ่งเดินมาได้ไม่นาน