กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43
ทุกคนรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที พวกเขาจ้องมองอากาศข้างกายอย่างตึงเครียด แม้ตรงนั้นจะว่างเปล่าไร้ผู้คน แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า มีหญิงชราผู้ "ใจดี" คนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบเชียบ
ไม่นานนัก ถิงถิงก็กระโดดโลดเต้นออกจากห้องไป
ขณะเดียวกัน ซูมู่ก็ลุกขึ้นยืน หันไปพูดกับอากาศว่างเปล่าข้างกายว่า "คุณยาย ฟ้ามืดแล้ว สายตาผมไม่ค่อยดีนัก หากเผลอเดินชนท่านเข้า ก็ขออภัยด้วยนะครับ"
กล่าวจบ เขาก็เดินไปยังห้องนอนที่เด็กหญิงเคยอยู่ก่อนหน้านี้ ท่ามกลางสายตาของทุกคน ครั้นกลับออกมาอีกครั้ง ในมือของเขาก็มีกรอบรูปเพิ่มขึ้นมาหนึ่งอัน
มันคือกรอบรูปที่เด็กหญิงถือไว้ในมือมาตลอดก่อนหน้านี้นั่นเอง