กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 45
ซูมู่ก้าวเดินต่อไปโดยไม่หยุดพัก เสียงไร้เดียงสาของเด็ก ๆ เหล่านั้นค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเสียงที่โตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ราวกับพวกเขาเติบโตขึ้นแล้ว
"ไอ้เด็กโง่นี่ยังเล่นโคลนอยู่อีก"
"ก็ต้องเล่นโคลนอยู่แล้วสิ ยังไงยัยนี่ก็เป็นคนโง่นี่นา"
"เฮ้ พวกนายดูสิ ยัยเด็กโง่นี่มานั่งยอง ๆ อยู่ตรงนี้คนเดียวอีกแล้ว"
"จริงด้วย เข้าไปดูกันเถอะ"
"ถิงถิง พวกเรามาเล่นด้วยกันเถอะ"
"จริงเหรอ?" ถิงถิงเอ่ยอย่างตื่นเต้น "พวกเธอยอมมาเล่นกับฉันแล้วเหรอ?"
ซูมู่พบว่าแม้แต่เสียงของถิงถิงก็เปลี่ยนไปด้วย ยิ่งฟังก็ยิ่งคล้ายกับถิงถิงในภาพเงาแห่งกาลเวลา