กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 346 เทพเอ๋ย! จงตื่นเถิด! (2)
ด้วยการแทรกแซงของมหาต้นกำเนิดตนอื่น อารยธรรมจึงหลบหนีออกมาได้ราวกับปลาไหลที่ลื่นไหล แล้วไปปรากฏตัวอยู่ใกล้ ๆ
กษัตริย์ชาดดึงกระบี่หนักที่ฟันลงไปกลับคืนมา ทว่าดวงตาภายใต้หน้ากากเกราะยังคงจับจ้องอารยธรรมเขม็ง
“เรื่องของวันนี้ให้จบลงแค่นี้ เป็นอย่างไร” ผู้เฒ่าเอ่ยปากขึ้นก่อน ราวกับกำลังไกล่เกลี่ย และราวกับกำลังบีบบังคับให้การต่อสู้อันไร้ที่มาที่ไปนี้จบลง
โชคชะตาที่พยายามปลอบประโลมเลือดเนื้อไม่ได้พูดอะไร ทว่าภายใต้หน้ากากเกราะของเทพแห่งเลือดเนื้อกลับมีเสียงแหบพร่าดังออกมา
“เป็นไปไม่ได้ ฉันต้องการคำอธิบาย”
“คำอธิบายงั้นเหรอ” อารยธรรมที่หอบหายใจอย่างรุนแรงพลันแสยะยิ้มอย่างน่าเกลียด
“ฉันอธิบายให้แกฟังได้อยู่แล้ว ท่วงทำนองก็เหมือนกับนาฬิกาปลุก เขาที่ตื่นขึ้นจะปลุกจักรวาลที่หลับใหลให้ตื่น มีเพียงเขาหลับใหล จักรวาลถึงจะไม่ตื่นขึ้นมา”
“การหลับใหลชั่วนิรันดร์ของเขาไม่ว่าต่อแกหรือต่อฉัน หรือแม้กระทั่งต่อสิ่งมีชีวิตทั้งจักรวาลต่างก็เป็นเรื่องดีทั้งนั้น”
อารยธรรมบอกเล่า ตัวตนทั้งหมดที่อยู่ในที่แห่งนั้นไม่มีใครสอดปากขึ้นมา