กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนสองคนที่ถือขาท่อนที่ขาดอยู่ในมือหลายท่อน เมื่อได้ยินคำพูดของผู้การปั๋วก็ปล่อยมือทันที ปล่อยให้ชิ้นส่วนอวัยวะเหล่านั้นร่วงลงสู่พื้น ในใจรู้สึกขุ่นเคืองรำคาญอย่างยิ่ง
“พรืด ฮ่า ๆ ๆ ๆ...”
ท้องฟ้ายามราตรีสูงไกล เสียงหัวเราะสดใสแว่วไปไกลแสนไกล
“ผู้การเจิ้ง ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าวันนี้พวกเรามาที่นี่ เหมือนแค่มาเก็บศพล้วน ๆ เลยล่ะ” หลิวต้าซานกระซิบพูดกับเจิ้งหย่วนโจวข้างกาย
เวลานี้เจิ้งหย่วนโจวไม่อยากพูดอะไรเลยแม้แต่น้อย ไหนว่าศึกดุเดือดยังไงล่ะ คิดอย่างไรก็รู้สึกว่าคนอย่างพวกเขาแค่มาช่วยเก็บกวาดสมรภูมิให้สุนัขตัวนั้นชัด ๆ
อึดอัดคับแค้นใจจริง ๆ!
จากนั้นเขาก็มองป๋ออวิ๋นถิงที่ไม่ไกลนักซึ่งกำลังคุยกระซิบกระซาบกับหนุ่มหน้าขาวคนหนึ่งด้วยสายตาไม่เป็นมิตร