กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อ๊า!”
เสียงร้องอุทานดังขึ้นที่ประตูห้องครัว หยางส่วงหันไปมอง ก็เห็นว่าป๋ออวิ๋นถิงกลับจากงานมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
เสียงร้องอุทานนั้นเกิดจากที่เขาจู่ ๆ ก็อุ้มเสี่ยวเทาขึ้นมา ทำเอาเสี่ยวเทาตกใจสุดขีด
สาเหตุหลักคือเสี่ยวเทาถูกกลิ่นหอมนั้นดึงดูดความสนใจไปหมด จึงไม่ทันสังเกตว่ามีคนอยู่ข้างหลัง
“ฮ่า ๆ เสี่ยวเทาของเราหิวแล้วหรือเปล่า ถึงได้มองอย่างใจจดใจจ่อขนาดนี้” ป๋ออวิ๋นถิงอุ้มเสี่ยวเทาไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มไปหมด
เสี่ยวเทาตกใจจริง ๆ โชคดีที่เขาไม่ใช่เด็กธรรมดา ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงร้องไห้ไปแล้ว
“คุณอาป๋อ!”