กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอเห็นหยางส่วงอุ้มเสี่ยวเทาเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มมีคนซุบซิบกันขึ้นมา
“เฮ้อ ดูท่าแล้ว สหายเสี่ยวหยางคนนี้ต่อให้ฝีมือการแพทย์ดีแค่ไหนก็รักษาบาดแผลของผู้การปั๋วไม่ได้อยู่ดี!”
“หืม? หมายความว่าอะไรกัน?”
“พวกคุณลืมไปแล้วหรือ? เมื่อหลายปีก่อนผู้การปั๋วบาดเจ็บจนไม่สามารถมีบุตรได้ไงล่ะ ฉันได้ยินสามีที่บ้านฉันบอกว่า พวกเขากำลังจะรับเสี่ยวเทาเป็นบุตรบุญธรรมแล้ว”
“ไม่ใช่บอกว่าการแพทย์ของสหายเสี่ยวหยางเก่งมากหรือไง? แม้แต่เธอก็รักษาไม่ได้?”
“ฮึ ถ้ารักษาได้จริง ก็ไม่จำเป็นต้องรับเลี้ยงเสี่ยวเทาเด็กคนนั้นเป็นบุตรบุญธรรมแล้วสิ?”
“ถ้าให้ฉันพูดล่ะก็ เสี่ยวเทาตื่นขึ้นมาได้ยังไงกันแน่ ยังบอกไม่ได้เลย!”