เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“รอดูว่าผมมีค่าพอที่เธอจะเดินหมากตาต่อไปหรือไม่”
ลู่จิ่งเซินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเคี้ยวคำพูดนี้ในหัวซ้ำไปซ้ำมาสองรอบ
“ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้เธอดูไป” ในน้ำเสียงของเขาไม่มีความวิตกกังวล มีเพียงความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของทหารเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ข้าศึกที่ไม่ทราบแน่ชัด “ถ้าเธอไม่ขยับ เราก็จะไม่ขยับ แต่จะถอนแนวป้องกันไม่ได้”
“อืม” หลินหน่วนดึงมุมผ้าห่มขึ้นมา “เรื่องนี้ไม่รีบ เอาวางพักไว้ก่อนเถอะ”
ลู่จิ่งเซินพยักหน้า แต่ความคิดของเขาเห็นได้ชัดว่าไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่จดหมายนิรนาม
เขาพิงหัวเตียง มือทั้งสองข้างประสานวางไว้บนหน้าท้อง สายตาจ้องมองไปที่เพดาน สีหน้าเป็นแบบที่หลินหน่วนคุ้นเคย นั่นคือเขากำลังทำการอนุมานยุทธวิธี
“หน่วนหน่วน”
“ว่ามา”
“น้ำพุวิญญาณในมิติของคุณน่ะ ถ้ามีคนบาดเจ็บสาหัส อย่างเช่นแผลถูกยิงหรือแผลจากสะเก็ดกระสุน ดื่มเข้าไปจะช่วยเร่งการสมานแผลได้ไหม?”
หลินหน่วนหันไปมองเขาแวบหนึ่ง