กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อยาก”
คำตอบของลู่จิ่งเซินห้วนสั้นราวกับออกคำสั่ง
หลินหน่วนมองความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่อำพรางในดวงตาของเขา แล้วอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ “พรุ่งนี้กลางคืน รอให้อันอันหลับก่อน”
“ทำไมไม่ใช่ตอนนี้”
“เพราะสีหน้าคุณตอนนี้เหมือนจะไปทำภารกิจลาดตระเวน” หลินหน่วนยื่นมือกดเข่าที่กำลังกระดุกกระดิกของเขา “ผ่อนคลายหน่อย สถานที่นั้นไม่ได้หนีไปไหนเสียหน่อย”
ลู่จิ่งเซินมองเธอแวบหนึ่ง กลั้นความร้อนรนนั้นกลับไป “ได้ พรุ่งนี้”
ในวันถัดมา ตอนกลางวัน ลู่จิ่งเซินไปทำงานที่เขตทหารตามปกติ แต่ตามที่เสี่ยวโจวเล่าทีหลัง——วันนั้นผู้การประชุมเหม่อลอยไปสองครั้ง แถมยังเขียนวันที่ในตารางแผนการฝึกผิดไปหนึ่งวัน
สองทุ่มครึ่ง อันอันถูกซ่งหว่านชิงกล่อมนอนแล้ว