กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“วันนี้อันอันดูมดขนของในลานบ้านครับ! ขนเศษหมั่นโถวชิ้นใหญ่มากเลย!” อันอันเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นพูด ดวงตาที่ยิ้มกว้างโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
ลู่จิ่งเซินอุ้มเขาขึ้นมาแล้วลองชั่งน้ำหนักในมือ ปากก็ตอบรับไป
“งั้นเหรอ? แล้วมดเก่งไหมล่ะ?”
“เก่งครับ! ขยันยิ่งกว่าอันอันอีก!”
อันอันบิดตัวไปมาบนบ่าเขา สองขาเตะถีบอย่างสนุกสนาน แต่สายตาของลู่จิ่งเซินมองข้ามศีรษะผมฟูฟ่องของลูกชาย ไปหยุดอยู่ที่หลินหน่วนซึ่งยืนอยู่ตรงประตู
เมื่อครู่ในชั่วพริบตานั้น—อันอันที่พูดไปได้ครึ่งทางจู่ ๆ ก็หยุดกึก หันไปมองแม่ แล้วเปลี่ยนคำพูด
ท่าทางนั้นเป็นธรรมชาติมาก ธรรมชาติเสียจนไม่เหมือนสิ่งที่เด็กวัยสองขวบครึ่งจะทำได้
ที่ดูไม่เป็นธรรมชาติยิ่งกว่าคือสีหน้าของหลินหน่วน