กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไม่หรอก”
คำตอบของลู่จิ่งเซินเร็วกว่าที่เธอคาดไว้ ไม่มีความลังเล ไม่มีบทนำ มีเพียงสองคำที่ตกลงบนโต๊ะอย่างหนักแน่น
หลินหน่วนมองเขา
ไส้ตะเกียงดังเปรี๊ยะหนึ่งครั้ง เปลวไฟกระโดดนิดหนึ่ง ใบหน้าของเขาในแสงสลับเงาดูหนักแน่นเป็นพิเศษ
“คุณยังไม่ได้ฟังว่าฉันจะพูดอะไรกันเลย”
“ไม่ว่าคุณจะพูดอะไรกัน ผมก็ไม่คิดว่าคุณบ้า” สายตาของลู่จิ่งเซินไม่ละไปไหน เสียงต่ำแต่ชัดเจน “หน่วนหน่วน ผมเคยบอกคุณแล้วไง — ไม่สนอดีต สนแค่อนาคต ประโยคนี้ถึงวันนี้ก็ไม่เคยเปลี่ยน”
หลินหน่วนวางมือลงบนโต๊ะ นิ้วมือม้วนเข้าหากันเล็กน้อยแล้วคลายออก
เธอไล่ทบทวนถ้อยคำในใจอยู่รอบหนึ่ง
บอกเรื่องข้ามภพไม่ได้ มันไร้สาระเกินไปและอันตรายเกินไป
บอกเรื่องระบบไม่ได้ อธิบายไม่ชัดและไม่จำเป็น