เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เป็นผู้หญิงงั้นหรือ”
หลินหน่วนยืนอยู่หน้าประตูสถานีอนามัย ทวนคำสามคำนั้นอีกรอบ
เสี่ยวโจวพยักหน้า มือทั้งสองซุกเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วขยับไปมา “ผู้การบอกว่าสหายที่เคาน์เตอร์ไปรษณีย์จำได้แม่น คนที่ส่งจดหมายใส่เสื้อคลุมสีเทาตัวหนึ่ง อายุราวสามสิบกว่าปี ผมสั้น พูดจามีสำเนียงคนใต้ จ่ายเงินเสร็จก็เดินจากไป ไม่หันกลับมามอง”
“มีอย่างอื่นอีกไหม”
“ไม่มีแล้ว นามแฝงที่อยู่ปลอม ในสมุดทะเบียนไปรษณีย์เขียนว่า ‘หวังฟาง’ ที่อยู่ระบุว่าเลข 42 ถนนธงแดง เมืองมณฑล — ที่ตรงนั้นมันเป็นส้วมสาธารณะ”
มุมปากของหลินหน่วนขยับเล็กน้อย
ส้วมสาธารณะ อีกฝ่ายเลือกที่อยู่ปลอมได้จงใจขนาดนี้ — เท่ากับบอกเธอตรง ๆ ว่า ฉันไม่อยากให้นายหาเจอ แต่ฉันก็ไม่กลัวให้นายรู้ว่าฉันมีอยู่
“ได้ ฉันรู้แล้ว ฝากขอบคุณผู้การด้วย”
“พี่สะใภ้ ผู้การยังบอกอีกว่า —”
“ว่าอะไรกัน”