เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นิ้วมือของลู่จิ่งเซินกำแน่นอยู่บนเข่า
“ผมจับตาดูอยู่”
หลินหน่วนมองเขาแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไรมากต่อ บางคำพูดแค่แตะให้ถึงก็พอ ลู่จิ่งเซินไม่ใช่คนที่ต้องมีใครมาจับมือสอนทีละขั้น
ในสัปดาห์ถัดมา สถานการณ์ดำเนินไปเร็วกว่าที่เธอคาดไว้เสียอีก
วันที่ 15 มีนาคม วิทยุกระจายเสียงของสหกรณ์ประชาคมเริ่มอ่านวัสดุการศึกษาใหม่ ถ้อยคำหนักกว่าภายในเขตทหารถึงสามส่วน พูดวนไปวนมาเน้น “กวาดล้างผู้มีพฤติกรรมเป็นภัยที่ซ่อนอยู่ในมวลชน” “สารภาพปัญหาด้วยความสำนึกตนเอง”
อากาศของหมู่บ้านเซี่ยเหอเปลี่ยนกลิ่นไปในหนึ่งคืน
ผู้หญิงที่รวมกลุ่มคุยกันบนลานตากข้าวน้อยลง เสียงทักทายกันตอนออกไปทำงานก็ลดลงหลายระดับ
หลินหน่วนนั่งตรวจคนไข้ที่สถานีอนามัย พอถึงช่วงเช้าก็มีคนมาสามระลอก ทั้งหมดถามคำถามเดียวกัน — “หมอหลิน ทางกองการผลิตแจ้งให้ไปประชุม บอกให้ชี้แจงว่ามีการติดต่อกับผู้มีพฤติกรรมเป็นภัยหรือไม่ ฉันควรเขียนอย่างไร”
“คุณเคยติดต่อกับพวกเขาหรือเปล่า”