เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากหยางเสี่ยวฮวาเดินจากไป สถานีอนามัยก็เงียบสนิทไปทั้งสิ้น
หลินหน่วนลงกลอนประตูห้องตรวจจากด้านใน ดึงจดหมายฉบับนั้นออกมาจากซับใน แล้วคลี่วางราบบนโต๊ะ
แสงไฟสลัวเหลืองอำพัน สายตาของเธอคมราวกับมีดผ่าตัด ค่อย ๆ วิเคราะห์สองสิ่งตรงหน้าทีละหนึ่งชุ่น
เริ่มจากข่าวตัดแปะก่อน
กระดาษค่อนข้างแข็ง ผิวมีความมันวาวของหมึกพิมพ์ ตัวอักษรจีนเต็มรูปเรียงตามแนวตั้ง ขอบที่ตัดเรียบเสมอกัน เป็นรอยกรรไกรตัดไม่ใช่ฉีกด้วยมือ เศษหัวกระดาษหนังสือพิมพ์เหลืออยู่เพียงไม่กี่อักษรว่า “…เศรษฐกิจเมืองท่ารายวัน” ช่องวันที่ถูกตัดออกไปอย่างจงใจเสียเกือบครึ่ง เหลือไว้เพียง “197”
“ระบบ”
[อยู่]
“กระดาษแผ่นนี้ตรวจวัดปีที่ผลิตได้ไหม”
[กำลังตรวจสอบ… ระดับการออกซิไดซ์ของเส้นใยกระดาษสอดคล้องกับระยะเวลาจัดเก็บราวหนึ่งถึงสามปี แต่มีพลังงานตกค้างจากมิติกาลเวลาอื่นปนอยู่เล็กน้อย จึงไม่อาจระบุปีที่พิมพ์จริงได้]