กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“……พี่ไม่ได้ทำให้ใครต้องอับอาย”
หลิวฝูไหลพูดจบ ประหนึ่งมีบางสิ่งถูกสูบออกจากร่างทั้งร่าง เขาทรุดหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเก้าอี้ น้ำตาไหลอาบหน้าอย่างเงียบ ๆ
ลู่เหวินชางคุกเข่าลง ประคองเหรียญเกียรติยศสงครามนั้นขึ้นมาแนบหน้าผาก ไหล่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
นั่นคือเรื่องเมื่อเดือนมีนาคม
ชั่วพริบตาก็ถึงเดือนมิถุนายน ดอกไหวทั่วภูเขาของหมู่บ้านเซี่ยเหอร่วงโรยจนหมด ดอกสายน้ำผึ้งออกดอกระลอกที่สอง รังผึ้งยี่สิบรังเรียงเป็นสองแถวอยู่ริมลาดเขา มีเสียงหึ่ง ๆ ทุกวันไม่ขาด
หลิวจู้วิ่งมาถึงหน้าประตูบ้านหลินหน่วนแต่เช้า เหงื่อท่วมหัว
“หมอหลิน! สลัดน้ำผึ้งได้แล้ว! เมื่อคืนฉันตรวจห้ารัง รวงผึ้งปิดฝาหมดแล้ว น้ำผึ้งเต็มจนซึมออกมา!”