บทที่ 18: โลหิตหมาป่าเดียวดาย

บทที่ 18: โลหิตหมาป่าเดียวดาย

หลิวอี่ว์ถงก้าวขึ้นมาด้านหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “ข้ารับแทนเขาเอง!”

ก่อนหน้านี้ ความสนใจของเฉิงเสี่ยงจดจ่ออยู่กับหลิงหานมาตลอด จนกระทั่งวินาทีนี้ถึงเพิ่งสังเกตเห็นการมีอยู่ของหลิวอี่ว์ถง เมื่อได้เห็นโฉมหน้าอันงดงามล่มเมืองราวนางพญาในหิมะ เขากอดไม่ได้ที่จะจ้องมองตาค้าง (หรือเปลี่ยนเป็น "อดไม่ได้ที่จะจ้องมองตาค้าง")

ในหล้าโลกจะมีสตรีที่งดงามถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?

เดี๋ยวสิ นางจะสู้แทนหลิงหานงั้นหรือ?

ความริษยาและอารมณ์หงุดหงิดพรั่งพรูขึ้นมาในใจของเฉิงเสี่ยงในทันที ไยคนไร้ค่าอย่างหลิงหานถึงคู่ควรมีสตรีงดงามเช่นนี้อยู่เคียงข้าง? ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย แถมยังน่าขันสิ้นดี!