เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 ตื่นขึ้น เติบโต
“เสี่ยวเฟิง เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม จะกลับไปพักก่อนหรือเปล่า เรื่องหลิ่วเซินทางนี้ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง” ฉินเฟิงมีท่าทีตื่นเต้นผิดปกติ ทำให้หลิ่วเจิ้งเสียนอดเป็นห่วงไม่ได้
หรือเมื่อคืนสมองกระทบกระเทือนกันนะ?
“ผมไม่เป็นไรจริง ๆ ท่านอาหลิ่ว” ฉินเฟิงพยายามปรับอารมณ์
พยายามมาตลอด 10 ปี ในที่สุดก็มีความหวัง ความยินดีที่เกิดขึ้นยากจะกดเอาไว้จริง ๆ
เมื่อเห็นว่าฉินเฟิงไม่ได้เป็นอะไรมาก หลิ่วเจิ้งเสียนก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “งั้นข้าจะบอกข่าวร้ายเรื่องหนึ่ง เมื่อคืนพวกเราไปตระกูลฉินมา คนทั้งตระกูลฉินนอนตายเกลื่อน หลิ่ว...ไม่สิ ฉินโม่เหยียนหายตัวไป”
ฉินเฟิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เลิกคิ้ว ใจลิงโลด “นี่ไม่ใช่ข่าวดีหรือ?”
จะมีข่าวดีอะไรดียิ่งกว่าคนตระกูลฉินตายยกบ้านอีก?
หลังดีใจอยู่ครู่หนึ่ง ฉินเฟิงก็เริ่มใจหาย
เขารู้ดีว่าตระกูลฉินมีฝีมือแค่ไหน