กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9 ใบหน้า ห้วงเหว
“ใครน่ะ!”
เสียงร้องตกใจดังขึ้น
แสงไฟในลานสว่างจ้าขึ้นในพริบตา
เงาร่างงดงามยืนถือโคมจ้องหน้าฉินเซิงอู่
เพียงมองแวบเดียว โคมในมือนางก็ร่วงหล่น นางทรุดนั่งลงกับพื้นทันที
“ชู่! อย่าพูด” ฉินเซิงอู่ยิ้มเย็น จากนั้นนั่งยองลงบนพื้น แววตาอาฆาตราวกับอยากแทงทะลุฉินเฟิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ฉินเฟิง บอกข้าสิว่าควรฆ่าเจ้าอย่างไรดี ดูหน้าข้าสิ น่ากลัวมากไหม?” เสียงของฉินเซิงอู่แหลมขึ้น
แต่เพียงครู่เดียว เขาก็ยิ้มอย่างเย็นชา
“แต่เรื่องนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้เจ้า พลังอันพลุ่งพล่านเอ่อล้นออกมาจากร่างข้าอยู่ทุกเมื่อ