กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11 ตื่นตะลึง ศพ
เปลวไฟจากเตาย้อมใบหน้าของหลิ่วม่านม่านกับจูเสี่ยวเสี่ยวจนแดงก่ำ
เผยกลิ่นอายน่ารักสดใสแบบเด็กสาว
ทว่าเวลามีคนมองฉินเฟิง สีหน้าก็ยังคงหวาดกลัว
“เสี่ยวเสี่ยว กินสิ ทำไมไม่กินล่ะ?” หลิ่วม่านม่านยื่นเนื้อย่างที่ฉินเฟิงทำใส่มือจูเสี่ยวเสี่ยว
อีกฝ่ายหนังศีรษะชาวาบ
ถือเนื้อย่างไว้ แต่ไม่กล้าอ้าปากกินเลย
ฉินเฟิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนหิมะ กำลังบำเพ็ญเพียร!
จูเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองฉินเฟิง หางตาวอกแวก
“เขา…บำเพ็ญเพียรยังไงถึงไม่มีคลื่นพลังวิญญาณเลย…” จูเสี่ยวเสี่ยวพึมพำเสียงเบา