กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 112 ความวุ่นวายนี้
“ตอนที่เสี่ยวเฉ่าตกน้ำ เด็กทุกคนต่างพากันตื่นตระหนก ฉันคิดหาวิธีช่วยคนได้แล้วแท้ ๆ แต่การกระทำของฉันกลับตามไม่ทัน พอยิ่งร้อนใจปากก็พลอยอ้าไม่ออก ทำได้แค่มองดูเรี่ยวแรงดิ้นรนของเสี่ยวเฉ่าค่อย ๆ อ่อนลงไปต่อหน้าต่อตา”
“ถ้าไม่ใช่เพราะซานพั่งจื่อดึงฉันไว้ทีหนึ่ง ฉันก็คงพูดคำที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากไม่ออกไปจนกระทั่งความตายมาพรากเสี่ยวเฉ่าไป ถ้าตอนนั้นเสี่ยวเฉ่าต้องพบความตายขึ้นมาจริง ๆ ฉันจะกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดทางอ้อมไปเลยหรือเปล่า”