ตอนที่ 167 ตบหัวแล้วลูบหลัง

ตอนที่ 167 ตบหัวแล้วลูบหลัง

กลิ่นไม้จันทน์หอมโชยแตะจมูก อวี๋ซีแช่น้ำอย่างผ่อนคลายเต็มที่ จากนั้นก็นั่งขัดสมาธิเริ่มขับไล่ความเหนื่อยล้าออกจากร่าง และที่สำคัญที่สุดคือต้องลบรอยกัดบนคอออกไปให้หมด

พอระดับบำเพ็ญสูงขึ้น เวลาที่เขาต้องใช้ก็สั้นลงกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด

อวี๋ซีค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากการนั่งสมาธิ ขนตายาวขยับขึ้นราวกับปีกจั๊กจั่น หางตาแดงระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ใช่วิชามารสะกดใจ ทว่ากลับเหนือกว่าวิชามารเสียอีก มองเพียงแวบเดียวก็ทำให้คนลุ่มหลงได้จริงๆ

“ต้องหาวิธีไม่ให้ยัยผู้หญิงคนนั้นมากัดตัวเองอีกแล้ว” ชายหนุ่มยกมือเรียวขาวผ่องขึ้นลูบคออันเรียบเนียนของตน น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยมั่นใจนัก