ตอนที่ 137 มุ่งหน้าสู่โพ้นทะเล

ตอนที่ 137 มุ่งหน้าสู่โพ้นทะเล

เวลาผ่านไปไวมาก สองวันผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว บนลานกว้างของราชรถเหินฟ้า ชีหลานนั่งอยู่ข้างโต๊ะน้ำชา ทอดสายตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าประดับรอยยิ้มน้อย ๆ อยู่ตลอดเวลา

อวี๋ซีกอดพิณโบราณไว้ในอ้อมอก นั่งเอกเขนกอยู่บนเบาะรองนั่งอย่างเกียจคร้าน ดวงตาที่หลุบลงมองนิ่งไม่กะพริบ ความเย้ายวนดั่งเส้นไหมผุดพรายขึ้นตรงหัวคิ้ว ท่าทางเนือย ๆ นั้นยิ่งดูมีเสน่ห์จับใจ

ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาค่อย ๆ ดีดสายพิณ เสียงดนตรีอันไพเราะกังวานขึ้น ทำนองอ่อนหวานนุ่มนวลชวนให้จิตใจสงบผ่อนคลายยิ่งนัก

ครั้นถึงท่อนที่เพลงโหมกระหน่ำ นิ้วมือของเด็กหนุ่มก็ร่ายรำอย่างรวดเร็ว ภาพกองทัพนับพันนับหมื่นที่บทเพลงพรรณนาไว้ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างสมบูรณ์แบบด้วยฝีมือพิณชั้นครู ฟังแล้วราวกับได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์จริง