กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 ที่แท้นางเจ็บปวดเช่นนี้ทุกวัน
เมื่อได้ยินว่าสถานที่ที่จะไปอันตรายมาก มือของหลงเหยียนเช่อก็ชะงักลง แรงที่มือทั้งสองข้างจับตี้เหยียนเกอไว้เพิ่มขึ้นเล็กน้อย
หากมีอันตรายแค่กับเขาก็ช่างเถิด แต่เขาไม่อยากให้เสี่ยวหลีเป็นอะไรไป
“คุณหนูสาม ข้าขอรบกวนท่านเรื่องหนึ่งได้หรือไม่? ท่านพาเสี่ยวหลีไปป่าแดนสิ้นหวังได้หรือไม่?”
หนานกงจื่อยังไม่ทันเอ่ยปฏิเสธ ขนของตี้เหยียนเกอก็ชี้ฟูด้วยความร้อนใจ
“จี๊ด!!!”
นางกระโจนขึ้นไปบนศีรษะหลงเหยียนเช่อ ข่วนผมยาวสีทองขาวเป็นประกายของเขาจนยุ่งเหยิงเหมือนรังไก่
คราวนี้นางโกรธจริง ๆ แล้ว