เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46 ก่อเกิดผู้ชื่นชอบสัตว์เลี้ยงแสนน่ารัก
“รากวิญญาณพิการ สายเลือดพิการ”
ยามตรวจพบพรสวรรค์ของหลงเหยียนเช่อ ตี้เหยียนเกอกลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง เพราะนางรู้ผลลัพธ์อยู่ก่อนแล้ว
ส่วนหนานกงจื่อกับผู้คนที่มุงดูต่างรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง
เพราะพวกเขาไม่เคยพบเห็นผู้มีพรสวรรค์แย่ถึงเพียงนี้มาก่อน
อย่างไรเสีย ต่อให้คนผู้หนึ่งแย่เพียงใด รากวิญญาณผสมกับสายเลือดระดับสามัญก็ถือเป็นขีดจำกัดแล้ว
แต่รากวิญญาณพิการกับสายเลือดพิการกลับปรากฏพร้อมกัน นี่เป็นการทำลายขีดจำกัดของคนไร้ประโยชน์โดยแท้
ที่แท้คนเราก็ไร้ประโยชน์ได้ถึงเพียงนี้
หนานกงจื่อหมดความหวังในตัวหลงเหยียนเช่อทันที
ถึงอย่างนั้นนางก็ยังปลอบใจว่า “อาจิน ที่จริงต่อให้ไม่บำเพ็ญก็ไม่เลว เป็นคนธรรมดา ใช้ชีวิตเรียบง่ายไปตลอดชาติก็ใช่ว่าจะไม่ใช่เรื่องโชคดี”