กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 48 เขาสู้ลั่วจื่ออิ๋นไม่ได้
เมื่อหลงเหยียนเช่อลืมตาสีน้ำตาลอมเทาคู่นั้นขึ้นมา ก็พบว่ารอบกายมืดสนิทและข้างหูก็ไม่มีเสียงใด ๆ เขาคิดว่าตนตายไปแล้ว
เขาอดทอดถอนใจกับชีวิตที่ล่วงลับไปแล้วไม่ได้
เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าหลังจากตายไปแล้ว เสี่ยวหลีจะเป็นอย่างไร?
นางตัวเล็กเพียงนี้ ต่อไปจะใช้ชีวิตอย่างไรเล่า
แต่ไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าตนคิดมากไป บางทีหากไม่มีเขา เสี่ยวหลีอาจใช้ชีวิตได้ดีกว่า
ตอนนั้นเอง เสียงซ่า ๆ ก็ดังขึ้น เสียงนี้…
คล้ายกับเสียงที่เสี่ยวหลีสะบัดขนอยู่เป็นประจำ
ตี้เหยียนเกอก็จนปัญญา
เมื่อครู่นางกอดหลงเหยียนเช่อตกลงมา ไม่คิดเลยว่าที่นี่จะลึกถึงเพียงนี้