เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36 ความทรงจำอันสับสน
ตอนนี้ตี้เหยียนเกอรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง
โอสถเซียนที่นางนำออกมาจากแดนลี้ลับเม็ดนั้นสมกับเป็นโอสถวิเศษ ทั้งที่นางกำลังจะตายอยู่แล้ว มันกลับยื้อชีวิตนางไว้
จนกระทั่งได้ยินคำพูดของเซียวเจวี๋ย นางก็ฝืนมองเขา เพราะตื่นเต้นเกินไป ทั้งร่างจึงสั่นเทา
อยากพูดอะไรสักคำ ทว่าเมื่ออ้าปากก็มีแต่โลหิต
“พี่ชาย!” ลั่วจื่ออิ๋นพุ่งไปข้างตี้เหยียนเกอ มองนางด้วยความเจ็บปวดใจ แล้วตวาดเซียวเจวี๋ย “เซียวเจวี๋ย อย่ากระตุ้นพี่ชายอีก ขอเพียงเจ้าช่วยนางได้ ข้ายินดีตาย”
ตี้เหยียนเกอมีความคับข้องใจยากเอ่ยระบาย ในใจก็เดือดดาลเหลือเกิน เจ้าหนูนี่จะแย่งทุกอย่างไปหมดหรืออย่างไร นางจึงจ้องลั่วจื่ออิ๋นเขม็ง
ทว่าในสายตาเซียวเจวี๋ย ภาพนั้นกลับเป็นพวกเขาต่างตอบรับกันด้วยใจ ต่างอยากตายเพื่ออีกฝ่าย