กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 35 อย่าบอกนะว่าคิดจริง ๆ ว่าข้าจะช่วยเจ้า
ในขณะที่ตี้เหยียนเกอคิดว่าตนต้องได้กลับบ้านแน่ ๆ จู่ ๆ มือเล็ก ๆ คู่หนึ่งก็โอบกอดนางไว้
“พี่ชาย! ข้านึกทุกอย่างออกแล้ว”
ตี้เหยียนเกอเบิกตาขึ้นอย่างตื่นเต้น (เดือดดาล) พบว่าตนยังลอยอยู่กลางอากาศ และมือเล็ก ๆ ที่กอดนางอยู่นั้นก็คือมือของลั่วจื่ออิ๋น
เขามองตี้เหยียนเกอด้วยความรู้สึกผิด “พี่ชาย ข้านึกทุกอย่างออกแล้ว ข้าผิดต่อท่าน ข้าทำกับท่านเช่นนั้น เหตุใดท่านยังทำเพื่อข้ามากมายถึงเพียงนี้”
“เจ้า…นึกออกหมดแล้วหรือ” ตี้เหยียนเกออุทานเสียงอ่อนแรง “แต่เจ้า…ไม่มีตบะ แล้วขึ้นมาบนนี้ได้อย่างไร”