เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13 จอมมารช่างน่าเวทนายิ่งนัก
ตี้เหยียนเกอไม่รู้ว่าตนชักกระบี่ออกมาแล้วกี่เล่ม บัดนี้ทั่วร่างล้วนเต็มไปด้วยบาดแผล
กล่าวได้ว่าน่าสังเวชยิ่งกว่าตอนถูกสับเป็นหมื่นชิ้นเสียอีก
พรวด! นางกระอักเลือดออกมาอีกคำ
ยิ่งกระบี่ถูกชักออกมาทีละเล่ม แรงกดดันในห้วงมิติก็ยิ่งทวีความหนักหน่วง ท้ายที่สุดนางทำได้เพียงคลานอย่างยากลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังขวางใจที่รนหาที่ตายของนางไม่ได้
ในบรรดาพวกเขา ดูเหมือนมีคนหนึ่งจะมองออกถึงเค้าลางบางอย่าง
“ข้ารู้แล้ว ที่นี่ทุกครั้งที่ชักกระบี่ออกมาหนึ่งเล่ม สุสานกระบี่ก็จะส่งผลต่อผู้คนรุนแรงขึ้น ส่วนตี้เหยียนเกอก็จะยิ่งทุกข์ทรมาน แต่นางกลับยังชักกระบี่ต่อไป สมกับเป็นตี้เหยียนเกอจริง ๆ ตั้งแต่เล็กก็มีสภาวะจิตแน่วแน่ถึงเพียงนี้ น่าเสียดายที่ท้ายที่สุดนางกลับกลายเป็นจอมมาร”
กระบี่ในสุสานกระบี่ลดจำนวนลงทีละเล่ม ขณะที่ความเร็วในการคลานของตี้เหยียนเกอก็ยิ่งช้าลงเรื่อย ๆ