บทที่ 17 มุ่งหน้าสู่ป่าดงดิบ

บทที่ 17 มุ่งหน้าสู่ป่าดงดิบ

ซือชิวฉิงเทน้ำทั้งสองถังลงในโอ่งแล้ว แต่ก็ยังไม่พอ

คนสี่คนต้องอาบน้ำทุกวัน รวมทั้งหุงหาอาหารและซักผ้าสารพัด อย่างน้อยก็ต้องใช้น้ำวันละหกถังใหญ่ ไปหาบสักสามรอบก็น่าจะพอดี

สวี่เฉิงอันเห็นดังนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงแย่งถังน้ำมาทันที "ชิวฉิง ให้ฉันทำเถอะ เธอไปก่อไฟทำมื้อเช้าเถอะ!"

ชาติก่อนภรรยาต้องทนทุกข์มามากเหลือเกิน ยังไม่ทันได้เสวยสุขก็มาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทางเข้าเมืองหลวงของมณฑลเพื่อตามหาเขาเสียก่อน

ชาตินี้สวี่เฉิงอันแทบอยากจะเสกให้เธอได้อยู่อย่างสุขสบายในทันที

และก่อนจะถึงเวลานั้น เขาก็ต้องช่วยผ่อนแรงให้เธอสบายขึ้นเท่าที่จะพอทำได้

ซือชิวฉิงกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง สวี่เฉิงอันก็กระซิบเสียงเบาว่า "เห็นเธอเป็นแบบนี้ ฉันปวดใจจะแย่!"