เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลายวันมานี้ เฉินเซียงเหลียนเชิดหน้าเดินฉับไว รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เคยจางหายไปเลย
เฉินเซียงเหลียนไปซื้อกับข้าวที่ตลาดสด บังเอิญเจอคุณป้าหลี่ถามขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “เวยเวยบ้านเธอสอบเป็นอย่างไรบ้าง” เฉินเซียงเหลียนก็ฉีกยิ้มกว้าง ตอบกลับไปเสียงดังฟังชัดประโยคหนึ่งว่า “ก็พอใช้ได้ อันดับหนึ่งสายวิทยาศาสตร์ระดับมณฑลของมณฑลเฮยหลงเจียง มหาวิทยาลัยชิงหัว”
ตลาดสดเงียบกริบไปชั่วพริบตา จากนั้นก็ระเบิดความฮือฮาขึ้นมาทันที
“เท่า เท่าไหร่นะ อันดับหนึ่งเหรอ?!”
“มณฑลเฮยหลงเจียงเหรอ อันดับหนึ่งทั่วมณฑล?!”
“มหาวิทยาลัยชิงหัวเหรอ มหาวิทยาลัยชิงหัวที่นครหลวงนั่นน่ะนะ?!”
เฉินเซียงเหลียนคล้องตะกร้าผักไว้ที่แขน สีหน้าดูสงบนิ่ง แผ่นหลังยืดตรงกว่าปกติถึงสามส่วน ปากก็ยังเอ่ยถ่อมตัวอย่างเสียไม่ได้ว่า “ไอ้หยา ไม่มีอะไรกันหรอก เด็กเขาสร้างชื่อด้วยตัวเอง พวกเราก็ไม่ได้ไปยุ่งอะไรเท่าไหร่…”
แต่มุมปากของเธอนั้นฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะถึงกกหู คิดจะซ่อนก็ซ่อนเอาไว้ไม่มิด