ตอนที่ 176 สองตระกูลชื่นมื่น

หวงโต้วอยู่ในมิติมาหลายวันแล้ว จี้จือเวยรู้สึกว่าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ใช่เรื่องดี

เจ้าหมาตัวนี้ใช้ชีวิตอยู่ในมิติได้อย่างสบายใจเฉิบ เนินดินเตี้ยริมแปลงวิญญาณถูกมันวิ่งจนกลายเป็นทางวิ่งไปสายหนึ่ง ไก่เป็ดในสวนเพาะเลี้ยงเห็นมันก็พากันหดคอ แม้กระทั่งนกยูงหลากสีไม่กี่ตัวนั้นยังเรียนรู้ที่จะหันหลังโกยแน่บเมื่อเจอมัน

แต่ปัญหาคือ มันไม่อาจอยู่ในมิติไปชั่วชีวิตได้

“แม่ ฉันออกไปข้างนอกสักครู่นะ สุนัขที่เลี้ยงไว้ในชนบทฝากคนพามาส่งแล้ว ฉันจะไปรับที่สถานีรถไฟหน่อย” จี้จือเวยตะโกนบอกเข้าไปในห้องครัว

เฉินเซียงเหลียนชะโงกหน้าออกมา “สุนัขเหรอ แกยังพาสุนัขกลับมาด้วยอีกหรือ”

“เลี้ยงมาสองปีกว่าแล้ว ตัดใจทิ้งไม่ลงหรอก มันเชื่อฟังมากเลย ฝากคนรู้จักที่ผ่านมาทางนี้ช่วยพามาส่งให้”

เฉินเซียงเหลียนอ้าปาก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรกัน ได้แต่โบกมือ “ไปเถอะ ๆ”

จี้จือเวยไปเดินเล่นบนถนนรอบหนึ่ง ซึมซับบรรยากาศปีใหม่ของนครเซี่ยงไฮ้ พอรู้สึกว่าเวลาใกล้เคียงแล้ว ถึงได้เลือกมุดเข้าไปในตรอกเล็กที่เงียบสงบ มองซ้ายขวาเห็นไม่มีคน มโนจิตขยับวูบ ปล่อยหวงโต้วออกมาจากมิติ