ตอนที่ 174 ทั้งครอบครัวเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัว

รถไฟแล่นลงใต้เสียงดังฉึกฉัก ยิ่งวิ่งไปอากาศก็ยิ่งอบอุ่นขึ้น เกล็ดน้ำค้างขาวบนแก้วหน้าต่างละลายกลายเป็นลูกแก้วน้ำ ไหลรินลงมาเป็นทาง ๆ

ในตู้โดยสารรถไฟอบอุ่น เปลือกเมล็ดแตงบนโต๊ะกองพะเนินเกือบครึ่งหนึ่ง แต่ขอบตาของเฉินเสวี่ยเหมยกลับยิ่งแดงก่ำกว่าเมื่อครู่นี้

เธอจับมือของเซี่ยซูฉินไว้แน่น จนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด

“ซูฉิน พอเธอถึงนครซูโจวก็ต้องลงรถแล้ว ในใจฉันเนี่ย...” เฉินเสวี่ยเหมยลำคอตีบตัน สูดจมูกเบา ๆ “จากกันคราวนี้ ไม่รู้จริง ๆ ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก อยู่ห่างกันคนละทิศคนละทาง”

เซี่ยซูฉินกุมมือเธอตอบด้วยแรงที่ไม่หนักไม่เบา มุมปากโค้งขึ้น ทว่าในดวงตาก็มีหยาดน้ำใสเคลือบบาง ๆ “โง่จริง ไม่ใช่พลัดพรากจากตายเสียหน่อย พวกเราต้องมีโอกาสได้เจอกันอีกอยู่แล้ว ปกติก็เขียนจดหมายติดต่อกันบ่อย ๆ ได้ รอพวกเราปิดเทอมกลับมา ฉันจะไปหานายเที่ยวที่นครเซี่ยงไฮ้”