ตอนที่ 166 รองผู้บังคับการเฉิงมีคู่รักแล้ว

สองวันแรกหลังจากเฉิงเยี่ยนชวนจากไป จี้จือเวยรู้สึกไม่ชินอยู่บ้างจริง ๆ

จะว่าเสียใจมากก็ไม่ใช่ แค่รู้สึกเหมือนขาดอะไรกันไปสักอย่างอยู่ตลอดเวลา

อย่างเช่นตอนทำกับข้าวตอนเย็น ตักข้าวสารเพิ่มขึ้นมาครึ่งชามโดยจิตสำนึก แล้วก็ยืนเหม่อมองข้าวสวยที่เกินมาในหม้อ หรืออย่างเช่นได้ยินเสียงฝีเท้าเดินผ่านนอกประตูบ้าน หูก็จะคอยเงี่ยฟังไปเอง พอรอนานสองนานไม่มีใครเคาะประตู ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าคนผู้นั้นไม่ได้อยู่ในบ้านดินดิบที่ห่างออกไป 200 เมตรแล้ว

คืนวันแรกเธอถึงขั้นผัดกับข้าวเพิ่มอีกจานด้วยความเคยชิน พอยกขึ้นโต๊ะถึงนึกได้ว่า ที่นั่งตรงข้ามไม่มีคนนั่งแล้ว

“ชิ” จี้จือเวยมองชามและตะเกียบสองชุดบนโต๊ะ ก่อนจะเก็บชุดที่เกินมากลับไปเงียบ ๆ

หวงโต้วหมอบอยู่ใต้ขาโต๊ะ มันแหงนหน้ามองเธอ หางปัดพื้นไปมาเป็นจังหวะ

“มองอะไร มองอะไรกัน ต่อไปก็เหลือแค่เราสองคนแล้ว”

หวงโต้วเอียงคอ ในลำคอส่งเสียงครางหงิง ๆ แผ่วเบา

จี้จือเวยมองท่าทางหงอยเหงาของมัน ทั้งโมโหทั้งขำ

ทว่าความไม่ชินแบบนี้ก็คงอยู่แค่สองสามวันเท่านั้น