ตอนที่ 157 วันที่สิบห้าเดือนหนึ่ง

นับตั้งแต่รู้ว่าลูกชายคนโตตกลงเป็นคนรักกับหญิงสาวคนนั้น รอยยิ้มที่แขวนอยู่ตรงมุมปากของเฉินเซียงเหลียนก็ไม่เคยหุบลงเลยแม้แต่วันเดียว

เวลาไปทำงานก็ฮัมเพลงเบา ๆ เดินฉับไวมีลมพัดตามหลัง ใครเห็นก็มองออกว่าช่วงนี้เธออารมณ์ดีจนล้นปรี่

พวกป้าในลานที่อยู่อาศัยเจ้าหน้าที่เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ปากของเฉินเซียงเหลียนบอกว่า “ไอ้หยา ไม่มีอะไรกันหรอก” ทว่าริ้วรอยยิ้มบนใบหน้ากลับแทบฉีกกว้างถึงโคนหู พูดคุยเพียงสองสามคำก็เล่าเรื่องที่ลูกชายคนโตหาคนรักได้ออกมาจนหมดเปลือก

“หญิงสาวที่มาจากนครหลวงเชียวนะ! ทำงานที่สำนักข่าว! มีการศึกษา หน้าตาก็งดงาม!”

ข่าวคราวราวกับติดปีก เพียงแค่ครึ่งวันก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งลานที่อยู่อาศัยเจ้าหน้าที่

มีคนอิจฉา มีคนทอดถอนใจ มีคนอิจฉาตาร้อนจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

คนที่อิจฉาตาร้อนที่สุดย่อมเป็นหวังชุ่ย

ไอ้หนุ่มคนที่สองบ้านเธอกลับมาหนึ่งเดือน จนกระทั่งสองวันก่อนตอนเดินทางกลับไปยังสถานที่ลงชนบท คนรักก็ยังไม่มีวี่แวว ไปดูตัวมาตั้งหลายรอบก็ไม่สำเร็จสักครั้ง เธอกำลังกลุ้มใจจนร้อนในขึ้นเต็มปาก