ตอนที่ 156 ความตื่นเต้นและความวิตกกังวลของเฉินเซียงเหลียน

จี้จืออวี่เดินกลับบ้านตลอดทาง ย่างก้าวกว้างและรวดเร็ว ลมกลางคืนพัดเข้าคอเสื้อก็ยังไม่รู้สึกหนาว

เดินไปสองก้าวก็อดกระตุกยิ้มมุมปากไม่ได้ เดินไปอีกสองก้าวก็ยิ้มขึ้นมาอีก ราวกับเด็กน้อยที่แอบขโมยกินถังหูลู่ หัวเราะชอบใจคนเดียวไปตลอดทาง

พอเดินผ่านร้านขายของชำตรงปากตรอกชุมชน ป้าหลี่ที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ก็ชะโงกหน้าออกมาทักทาย “จืออวี่เหรอ ดึกขนาดนี้เพิ่งกลับมาหรือ กินข้าวหรือยัง”

“กินแล้วครับป้า” จี้จืออวี่พยักหน้าตอบรับ รอยยิ้มมุมปากยังคงประดับอยู่บนใบหน้าไม่ยอมหุบ

ป้าหลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ขยี้ตาสองสามที พอหันกลับไปมองอีกครั้ง คนก็เดินผ่านไปเสียแล้ว

เธอหันกลับไปพึมพำกับคู่ชีวิตในห้องชั้นใน “ลูกชายคนโตบ้านตระกูลจี้นั่น เมื่อกี้ยิ้มทักทายฉันหรือ ฉันมองดูแล้วรอยยิ้มที่มุมปากแทบจะฉีกไปถึงกกหูอยู่รอมร่อ...”

ขณะที่จี้จืออวี่ผลักประตูบ้านเข้าไป ไฟในห้องรับแขกยังสว่างอยู่