ตอนที่ 148 ความ “ห่วงใย” ของหวังชุ่ย

ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัว ลานที่อยู่อาศัยเจ้าหน้าที่ก็เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาแล้ว

ด้านนอกมีเสียงสาดน้ำซ่า ๆ เสียงคานหาบกระทบถังน้ำดังกังวาน รวมถึงเสียงคุยจอแจอันดังลั่นของพวกป้า ๆ ที่มารวมกลุ่มกัน ทุกเสียงต่างพากันลอดผ่านร่องหน้าต่าง กรอกเข้ามาในหูอย่างไม่ขาดสาย

จี้จือเวยกำลังหลับลึก ได้ยินเสียงอึกทึกข้างนอกอย่างสะลึมสะลือ เปลือกตาหนักอึ้งจนลืมไม่ขึ้น จึงดึงผ้าห่มฝ้ายผืนหนามาคลุมโปงทั้งหัว มุดเข้าไปในผ้าห่มอันอบอุ่นโดยจิตสำนึก

“ขอนอนต่ออีกนิด…… แค่นิดเดียวพอนะ” เธอพึมพำออกมาครึ่งประโยคแล้วขดตัวเข้าหากัน

ทว่าเสียงเอะอะด้านนอกกลับไม่ไว้หน้ากันสักนิด ต่างคนต่างพูดสลับกันไปมาไม่หยุดหย่อน

ฟังจากเสียงแล้วคนมารวมตัวกันไม่น้อย ต่างซุบซิบจ้อแจ้ และหัวข้อที่วนไปเวียนมา ส่วนใหญ่ก็ตกมาอยู่ที่เธอซึ่งเพิ่งกลับถึงบ้านเมื่อวานนี้

“ลูกสาวตระกูลจี้กลับมาเมื่อวานเหรอ ถึงกี่โมงกันล่ะ”