ตอนที่ 147 กลับบ้าน

เฉินเซียงเหลียนอ้าปากค้างอยู่นานไม่อาจหุบลงได้

เธอจินตนาการถึงฉากตอนพบหน้ากันมานับครั้งไม่ถ้วน จะเป็นกอดลูกสาวที่ผอมแห้งจนเสียรูปโฉมพลางปวดใจจนน้ำตาไหล หรือว่ามองดูลูกสาวที่ถูกแดดเผาจนดำเกรียมพลางยัดของกินที่เตรียมมาใส่ปากของเธอดีนะ

เธอถึงขั้นปรึกษากับจี้เฟิงไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าลูกสาวผอมโซเกินไป ก็จะหาทางให้เธออยู่ในเมืองต่ออีกหลายวัน บำรุงร่างกายเสียหน่อยค่อยกลับไป

แต่ลูกสาวตรงหน้าที่ขาวเนียนนุ่มนิ่ม สีหน้าเปล่งปลั่ง ดูแล้วยังอ้วนท้วนขึ้นกว่าตอนอยู่บ้านนิดหน่อยคนนี้มันอะไรกัน

“เวยเวย…ลูก…” ริมฝีปากของเฉินเซียงเหลียนขยับไปมา ประโยคที่ว่า “ผอมลงแถมดำขึ้น” ติดแหง็กอยู่ในลำคอ ไม่สามารถเค้นออกมาได้แม้แต่คำเดียว

จี้จือเหยาก็อึ้งไปเช่นกัน เธอคลำใบหน้าของตัวเองที่เพิ่งอดนอนจนคล้ำลงเล็กน้อย พลางมองดูผิวพรรณที่ขาวอมชมพูของจี้จือเวย สีหน้ายามนั้นช่างน่าชมเป็นพิเศษ “น้องสาว เธอ…เธออยู่ชนบทได้กินหมูตุ๋นซีอิ๊วทุกวันหรือยังไง”

จี้จือเวยหลุดหัวเราะเสียงพรืดออกมา