ตอนที่ 146 มาถึง

รถไฟสีเขียวดังกึกกัก พ่นไอไอน้ำสีขาวโพลน แล่นตะบึงมุ่งหน้าลงใต้ตลอดเส้นทาง

นั่งครั้งนี้กินเวลาไปถึงสามวันเต็ม

ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถไฟราวกับม้วนภาพวาดที่ค่อย ๆ ถูกคนพลิกเปิด เปลี่ยนแปลงไปสารพัดรูปแบบ

ผืนแผ่นดินทางเหนือดูเงียบเหงาไปทั่ว ทุ่งกว้างยังคงมีหิมะหลงเหลือปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง คันนา เนินดิน และหลังคาหมู่บ้านที่อยู่ห่างไกลล้วนถูกคลุมด้วยสีขาวบาง ๆ สายลมหนาวพัดพาหญ้าแห้งหมุนวนอยู่บนลานกว้าง

ขบวนรถไฟยิ่งลงใต้มากเท่าไร อุณหภูมิก็ค่อย ๆ สูงขึ้นทีละน้อย หิมะที่ทับถมเริ่มเบาบางลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งผืนหิมะสีขาวที่เชื่อมต่อกันหายลับไปจนหมดสิ้น

ในผืนนาสีเหลืองแห้งเหี่ยวสามารถมองเห็นต้นกล้าสีน้ำเงินแซมอยู่ประปราย ลำคลองไม่กลายเป็นน้ำแข็งอีกต่อไป น้ำไหลริน กิ่งไม้ริมทางเองก็หลุดพ้นจากความเงียบสงัดไร้ใบอันแห้งโกร๋นแบบทางเหนือ เผยให้เห็นสีเขียวอมน้ำตาลจาง ๆ อยู่รำไร