ตอนที่ 144 หิมะแรกกับหม้อไฟ

หลังจากหลินซิ่วซิ่วและเฉินหยางถูกส่งตัวไป กองการผลิตอ่าวเซี่ยงหยางก็เงียบสงบไปพักใหญ่

ความเงียบสงบแบบนั้นทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ แม้แต่อากาศยังสดชื่นขึ้นหลายส่วน

ในที่พักเยาวชนปัญญาชนขาดตัวป่วนไปสองคน เตียงนอนรวมก็กว้างขึ้นเป็นแถบ ในห้องครัวไม่มีใครบ่นว่าข้าวไม่อร่อยหรือบ่นว่าหมั่นโถวข้าวโพดแข็งจนเคี้ยวลำบากอีก แม้แต่หัวคิ้วของโจวซิ่วหลานยังผ่อนคลายลงไม่น้อย

เฉินเสวี่ยเหมยยิ่งไม่ปิดบังความดีใจของตัวเองเลยแม้แต่น้อย เจอใครก็พูดว่า “ศูนย์เยาวชนปัญญาชนก็สงบลงเสียที”

วันเวลาของจี้จือเวยกลับคืนสู่โหมดปลาเค็มที่เธอโปรดปรานที่สุด

อุณหภูมิลดต่ำลงวันแล้ววันเล่า พริบตาเดียวก็ล่วงเข้าสู่ช่วงกลางเดือนตุลาคม

หิมะแรกมาเยือนอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

เช้าวันนั้นจี้จือเวยผลักเปิดประตูบ้าน ใต้เท้ามีเสียง “เอี๊ยด” เบา ๆ ก้มหน้ามองดูก็เห็นชั้นสีขาวบาง ๆ ปูทับอยู่บนพื้นอิฐเขียว บางเบาจนกระทั่งลวดลายของอิฐปูพื้นยังปิดได้ไม่มิด คล้ายมีใครนำตะแกรงร่อนแป้งมาเขย่าเบา ๆ สักรอบ