ตอนที่ 143 หมากัดกันขนร่วงเต็มปาก

เขานั่งอยู่บนพื้น กางเกงหลวมหลุดลุ่ยพาดอยู่ตรงเอว บนใบหน้ามีทั้งเหงื่อทั้งโคลน โหนกโนนูนลูกใหญ่ตรงหางคิ้วที่ถูกจี้จือเวยฟาดออกมานั้นปูดโปนเหมือนไข่นกกระทา ทั้งเขียวทั้งม่วง มองดูก็รู้ว่าเจ็บ

แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจความเจ็บแล้ว ในสมองของเขามีเพียงความคิดเดียวคือ... เอาชีวิตรอด

“เธอ! ทั้งหมดเป็นฝีมือเธอ!” เสียงของเฉินหยางทั้งแหลมทั้งแหบ นิ้วมือชี้ตรงไปยังหลินซิ่วซิ่ว

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและคับแค้นใจ “หัวหน้ากองการผลิต ป้า ๆ ทุกคน พวกคุณต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันนะ! หลินซิ่วซิ่วเธอคิดจะทำร้ายเยาวชนปัญญาชนจี้ เอาฉันมาเป็นเครื่องมือ! ฉันแค่ขึ้นเขามาเก็บของป่าจากภูเขา เดินอยู่ดี ๆ ก็ถูกคนเอาไม้กระบองทุบจนสลบ หน้าผากตอนนี้ยังเจ็บอยู่เลย!”