ตอนที่ 142 หลินซิ่วซิ่วปรักปรำแว้งกัด

จี้จือเวยยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าบนใบหน้าเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นเคว้งคว้าง แล้วเปลี่ยนเป็นไม่อยากจะเชื่อ

เธอเบิกตาโตขึ้นเล็กน้อย ชี้นิ้วมือมาที่จมูกตัวเอง ริมฝีปากขยับไหว ครู่ใหญ่ถึงเค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง “ฉัน ฉันทำร้ายเธอเนี่ยนะ”

“เธอแกล้งทำ เธอแกล้งทำทั้งนั้น!” หลินซิ่วซิ่วตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น เดินซวนเซไปข้างหน้าสองก้าว น้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มหน้า น้ำเสียงแหบแห้งจนฟังไม่ได้ศัพท์

“จี้จือเวย ทำไมเธอต้องทำร้ายฉันด้วย?! ฉันอยากจะประนีประนอมกับเธอจริง ๆ! ฉันขอโทษเธอด้วยความจริงใจจริง ๆ! ต่อให้เธอไม่อยากให้อภัยฉัน งั้นก็ไม่ต้องให้อภัยก็ได้ ฉันก็ไม่ได้บังคับสักหน่อย! แต่ทำไมเธอต้องวางยาด้วย?! ทำไมต้องตีฉันจนสลบ?! ทำไมต้องทำลายความบริสุทธิ์ของฉันด้วย?!”

เธอยิ่งพูดยิ่งมีอารมณ์ น้ำเสียงแหลมสูงจนบาดหู คนทั้งร่างสั่นเทาราวกับกิ่งไม้แห้งต้องลม