ตอนที่ 127 การตัดสินใจของหลิวซู่เฟิ่ง

หลายวันมานี้ ความสนใจของจี้จือเวยไม่เคยละไปจากตระกูลหลิวเลย

บางครั้งเมื่อเจอกับหลี่กุ้ยหลาน ก็จะเลียบ ๆ เคียง ๆ หยั่งเชิงดูบ้าง

ทว่าหลี่กุ้ยหลานกลับเป็นปกติทุกอย่าง ควรพูดก็พูดควรหัวเราะก็หัวเราะ พอเอ่ยถึงหลิวซู่เฟิ่งก็บอกว่าพักบำรุงครรภ์อยู่ที่บ้าน สบายดีมาก

จี้จือเวยเริ่มนึกสงสัยในใจ หรือว่าหลิวซู่เฟิ่งจะถูกคำหวานไม่กี่ประโยคของซุนเซี่ยงจวินหลอกเอาอีกแล้วจริง ๆ คงไม่ใช่หรอกนะ เห็นผู้ชายของตัวเองคบหาดูใจกับสหายหญิงคนอื่นตำตาขนาดนั้น หากยังทนได้อีก เธอก็คงหลงผู้ชายจนกู่ไม่กลับระยะสุดท้ายแล้วจริง ๆ

“ช่างเถอะ เรื่องของคนอื่น เตือนพอเป็นพิธีก็พอ” จี้จือเวยนั่งยอง ๆ อยู่ในลานบ้านให้อาหารไก่ พลางพึมพำกับตัวเองประโยคหนึ่ง

สิ่งที่เธอควรทำก็ได้ทำไปหมดแล้ว เส้นทางที่เหลือหลิวซู่เฟิ่งต้องเดินด้วยตัวเอง

เช้าตรู่วันนี้ ซุนเซี่ยงจวินออกจากบ้านไปอีกแล้ว

วันนี้เขาสวมชุดจงซานค่อนข้างเก่าแต่สะอาดตัวหนึ่ง ผมหวีจนเรียบแปล้เป็นมันวาว รองเท้าผ้าสีดำคู่นั้นบนเท้าก็ขัดเสียสะอาดเอี่ยม