ตอนที่ 126 หนังสือสำนึกผิด

“นาย... นาย... ดีจริง ๆ นะ! เป็นนายนี่เองที่ขโมยไก่ของฉัน!!” เสียงของจางต้าหนิวดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า ทำเอาฝูงนกบนต้นไม้พากันกระพือปีกบินหนีไปพรึ่บพรั่บ

เธอพุ่งเข้าไป ควงคานหาบกระหน่ำใส่เฉินหยางทันที “ไก่ที่ฉันเลี้ยงมาสองปี! ไก่ที่ออกไข่ให้ฉันทุกวัน! นายขโมยไปยังพอว่า แต่นี่ยังเอามาย่างอีก! ย่างไปยังพอว่า แต่นี่นายยังย่างจนกลายเป็นของพิลึกแบบนี้เนี่ยนะ! ไอ้ตัวทำลายข้าวของเอ๊ย! ไอ้หัวขโมยไก่สมควรตาย!”

เฉินหยางหลบไม่ทัน โดนฟาดเข้าที่ไหล่อย่างจังไปสองที เจ็บจนร้องโหยหวน พลางหลบพลางปากแข็ง “ฉันไม่ได้ขโมยของเธอมานะ! นี่มันไก่ป่าที่ฉันจับมา!”

“ไก่ป่าเหรอ?!”

จางต้าหนิวโกรธจนมือสั่น ชี้ไปที่ขนไก่บนพื้น “นายพูดจาโกหกหน้าด้าน ๆ! ขนไก่แบบนี้นายบอกว่าเป็นไก่ป่าเหรอ? ไก่บ้านกับไก่ป่าฉันจะแยกไม่ออกได้ยังไง?! ฉันเลี้ยงมันมาสองปี! ป้อนข้าวป้อนน้ำมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกด้วยสองมือตัวเอง! ใต้ปีกขวาของมันมีขนสีขาวอยู่หย่อมหนึ่ง!”

เฉินหยางคิดจะเอื้อมมือไปดูใต้จิตสำนึก แต่ยื่นมือไปได้ครึ่งหนึ่งก็ชะงักแข็งค้าง

จางต้าหนิวเงื้อคานหาบฟาดใส่อีกที