ตอนที่ 128 จดหมายแจ้งเบาะแส

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลิวหย่งฝูก็ออกจากบ้านไป

วันนี้เขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้าฝ้ายตัวเก่าเหมือนยามปกติ แต่เปลี่ยนมาใส่ชุดจงซานสีเทาครามที่ซักจนสีซีดทว่าเรียบกริบ ติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด

หลี่กุ้ยหลานยืนอยู่ตรงประตูห้องครัว มองดูแผ่นหลังของเขาค่อย ๆ ลับตาไปตรงปลายถนนในหมู่บ้าน ตะหลิวในมือกำแน่นอยู่นานสองนานโดยไม่ขยับเลยสักนิด

“แม่ อย่ามัวยืนอยู่เลย ก้นหม้อจะไหม้แล้ว” หลิวซู่เฟิ่งตะโกนออกมาจากในห้อง

“พ่อจะไปไหนเหรอครับ” ซุนเซี่ยงจวินทำหน้างุนงง ทว่าไม่มีใครสนใจเขาเลย

หลี่กุ้ยหลานข่มความอยากทุบตีเขาสักยกเอาไว้อย่างสุดกำลัง แล้วรีบกลับเข้าห้องครัวไปพลิกอาหารในหม้อสองสามที

ส่วนซุนเซี่ยงจวินกลับรู้สึกใจคอไม่ดีอยู่บ้าง ทำไมแค่หนึ่งคืนเดียว ทุกคนถึงดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนขนาดนี้

ขณะที่หลิวหย่งฝูไปถึงสหกรณ์ประชาคม สำนักงานเยาวชนปัญญาชนเพิ่งเปิดประตูได้ไม่นาน

เขาเดินตรงขึ้นไปชั้นสอง แล้วเคาะประตูห้องทำงานผู้อำนวยการ

“เข้ามา”