ตอนที่ 125 จับได้คาหนังคาเขา

หลังจากเฉินหยางเลิกงานก็ไม่ได้กลับที่พักเยาวชนปัญญาชน เลี้ยวตรงหัวมุมแล้วมุ่งหน้าขึ้นเขาหลังหมู่บ้านไป

เขาเดินไปพลางเหลียวซ้ายแลขวาไปพลาง ฝีเท้าเร็วกว่าปกติถึงสามเท่า ราวกับมีผีไล่กวดอยู่ข้างหลังอย่างไรอย่างนั้น

พอแน่ใจว่าไม่มีใครบนถนนในหมู่บ้านสังเกตเห็น เขาจึงมุดพรวดเข้าไปในดงไม้เบญจพรรณตรงเนินใต้ของหลังเขา เลี้ยวลดคดเคี้ยวจนกระทั่งเดินมาถึงใต้ต้นเอล์มแก่คดงอต้นหนึ่ง

ใต้โคนต้นไม้มีโพรงดินถล่มครึ่งหนึ่ง หญ้าขึ้นรกสูงครึ่งตัวคน คนทั่วไปไม่มีทางเฉียดเข้ามาแถวนี้เด็ดขาด

เฉินหยางนั่งยอง ๆ แหวกหญ้าแห้งกับเศษหินตรงปากโพรงออก ยื่นมือเข้าไปคลำ แล้วสัมผัสได้ถึงก้อนอะไรบางอย่างที่อุ่นและนุ่มฟูไปด้วยขน

ไก่ยังอยู่

เขาถอนหายใจออกมายาวเหยียด ทรุดตัวนั่งกองกับพื้นอย่างหมดแรง แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

“โชคดีที่ยังไม่หาย…”

เหตุการณ์ขโมยไก่เมื่อคืนวาน ตอนนี้นึกย้อนไปใจเขาก็ยังเต้นตึกตักไม่หาย