ตอนที่ 124 ไก่หายไปหนึ่งตัว

หลังจากหลิวซู่เฟิ่งกลับไปแล้ว จี้จือเวยก็ยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งเด็ดถั่วฝักยาวอยู่ตรงหน้าประตูห้องโถง เตรียมจะทำบะหมี่อบถั่วฝักยาวในอีกสักครู่

ไม่นานนัก เธอยกถั่วฝักยาวที่เด็ดเสร็จแล้วลุกขึ้นยืน ก็เห็นเงาร่างของซุนเซี่ยงจวินเลี้ยวมาจากทางเดินในหมู่บ้านฝั่งโน้น ในมือถือถุงตาข่ายใบหนึ่ง

จี้จือเวยเบะปาก ไอ้เศษสวะเอ๊ย!

คืนนี้ซุนเซี่ยงจวินทำตัวไร้ที่ติต่อหน้าตระกูลหลิว บนโต๊ะอาหารเย็นคีบกับข้าว ตักน้ำแกงให้หลิวซู่เฟิ่ง หลังอาหารยังต้มน้ำร้อนยกมาไว้หน้าเตียงเตาเพื่อให้เธอแช่เท้า

เมื่อรู้ว่าวันนี้หลิวซู่เฟิ่งก็ไปสหกรณ์ประชาคมมาเหมือนกัน หัวใจเขาก็พลันเต้นระทึกขึ้นมาจุกที่ลำคอ เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง

เขาสังเกตปฏิกิริยาของหลิวซู่เฟิ่งอย่างระมัดระวัง ตอนที่นั่งยอง ๆ เช็ดเท้าให้เธอบนพื้นยังเงยหน้าขึ้นถามประโยคหนึ่งว่า “วันนี้ไปสหกรณ์ประชาคมเหนื่อยไหม” หลิวซู่เฟิ่งก็แสดงออกอย่างปกติมาก บอกว่าก็พอไหว น้ำเสียงราบเรียบ บนใบหน้ามองไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ เลย