ตอนที่ 123 คิดตกแล้ว

จี้จือเวยนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าหลิวซู่เฟิ่ง มองใบหน้าที่ราวกับไร้ดวงจิตของเธอ ในใจปั่นป่วนจนรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย

เธอทำแบบนี้ ตกลงว่าถูกแล้วจริง ๆ หรือ?

แต่พอคิดอีกที ไอ้ระยำหน้าเนื้อใจเสืออย่างซุนเซี่ยงจวิน ให้หลิวซู่เฟิ่งมองเห็นธาตุแท้แต่เนิ่น ๆ ย่อมดีกว่าวันหน้าถูกถีบหัวส่งอย่างงุนงงโดยไม่รู้เหตุผลกลใด

กุมความได้เปรียบไว้ในมือตัวเอง เจ็บแค่ไหนก็ยังเจ็บอย่างมีสติ ดีกว่าถูกคนหลอกขายไปทั้งที่ยังมึนงง

หลิวซู่เฟิ่งนั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้น วางมือไว้บนท้อง ข้อนิ้วซีดขาว เม้มริมฝีปากแน่นเป็นเส้นตรง ราวกับรูปปั้นดินเหนียวที่ถูกฝนซัดกระหน่ำจนพร้อมจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ

จี้จือเวยแหงนมองดวงอาทิตย์ ใกล้จะเที่ยงตรงแล้ว

“พี่ซูเฟิ่ง พวกเราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ ไม่พูดถึงเด็กในท้องแล้ว ตัวพี่เองจะปล่อยให้หิวไม่ได้นะ ไปเถอะ ภัตตาคารของรัฐ วันนี้เสวี่ยเหมยเลี้ยง”

เธอยืนขึ้น ปัดฝุ่นบนขากางเกง พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด